ذکرش به خیر باد !

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

ذکرش به خیر باد !

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

طبقه بندی موضوعی
پربیننده ترین مطالب

طفلکی ها!

سه شنبه, ۲۲ دی ۱۳۹۴، ۰۵:۰۲ ب.ظ

بی خبر از همه جا رفتم به پیش دبستانی که دعوتم کرده بود برای دیدن نمایش دست سازه ها. همه چیز رنگی و با احساس بود. اندازه کلاس ها اصلا به اندازه بچه ها نمی خورد. چند سایز گشاد بود! در و دیوار ها هم حسابی پر نقش و نگار. در نگاه اول همه چیز عادی به نظر می رسید. دست سازه های متنوع هم تو را به دنیای کودکی خیلی متفاوتت می بردند و هم یک ذوق موقتی را زیر پوست فکرت می نشاندند که یعنی عجب بچه های فعالی!!

کم کم دقیق که شدم به نظرم رسید خیلی از دست سازه ها با خروجی قابل انتظاز متفاوت است. کج و کولگی نداشتند همه چیز صاف و مرتب بود!

تا این جا خدا را شکر . عجب بچه های با مهارتی!

روی دیوار هر کلاس تابلوی سفیدی گذاشته بودند، که روی آن با باریکه های کاغذ پوشانده شده بود. توچهم که جلب شد، آب پاکی را ریختم روی کل بازدید!

بچه ها از آرزوهایشان گفته بودند و مربی ها تایپش کرده بودند تا من بازدید کننده بخوانم و به وجد بیایم...

به وجد نیامدم که هیچ، روحم درد گرفت!

میان آرزوها از زنجیر طلا و تبلت و همه اسباب بازی های دنیا و سفر خارج از کشور و رفتن به کیش و دریا موج می زد تا داشتن خواهر! هیچی برای گفتن نداشتم. یواشکی توی دلم رفتم زیر سوال که این بچه ها تربیت شده کدام بزرگتر عاقل و فهمیده ای هستند که در این قد و قوراه کوچک آن قدر بزرگ و تخیلی می پرند؟

تقصیر از ماست!

پاک یادمان رفته که واخد سختی های واقعی را میان برنامه درسی آن ها جابدهیم که کمی هم درد را بچشند طفلکی ها!

موافقین ۱ مخالفین ۰ ۹۴/۱۰/۲۲
رهگذر

زندگی

نظرات  (۴)

۲۹ دی ۹۴ ، ۱۰:۳۷ یاردبستانی
سلام

شاید هرکسی از فضای خارج از محیطی مثل پیش دبستان این 

متن زیبارو بخونه باورش نشه.

ولی من یکی اساسی درگیر این واقعیت تلخ هستم وهربار که 

میبینم برام این سوال پیش میاد که مگه بچه های پیش دبستان 

سال اولی نیست که تحت اموزش قرار میگیرند؟!؟! پس این همه 

بلند پروازی رو از کجا یادگرفتن؟!؟

سنی ندارم و تفاوت سنیم باهاشون خییییلیییی نیست ولی واقعا 

آرزوهای بچه های الان کجا و ماوبچه های قدیم  کجا....

همه ی دغدغشون تو انتخاب برند تبلته وماهمه ی دغدغمون این 

بود که مدرسه میریم عروسکامون تو خونه تنها میمونن.

دارن بچه هامون کدوم سمت کشیده میشن فقط خدامیدونه

همه بزرگن بچه ای دیگه وجود نداره

سلام استاد

درست است که نسل جدید دارد به این سمت می رود ولی بیشتر این بچه-سوسول ها مال کلانشهر ها هستند وگرنه بچه های درسخوان شهرستان در این فضاها نیستند خیلی...
مکان تحصیلی هم اشاره دارد به حال و هوای بچه ها
نعمت هایی که در خانواده فراهم است و امکانات مدرسه
مثل همان قضیه امنیت نسبی و یا احساس امنیتی ست که غرق آنیم و از اندازه و ارزشش بی خبر یا غافل
مگر دردمان بیاید وقتی از ناامنی های این کشور و آن کشور می شنویم یا اینکه نعمت را از دست بدهیم
در دنیای حال حاضر کار سختیست تربیت بچه هایی که سختی های انقلاب و جنگ را خود لمس نکرده اند و یا خانواده ها که به هر دری زده اند تا بچه شان (همان تک بچه ها) در ناز و نعمت بزرگ شوند..و زرق و برق رسانه ها و تبلیغات  جورواجور احاطه یشان کرده و ذایقه شان را می مکند...
و یادمان می رود دنیا از جنس سختی ست...
در دنیای حال حاضر خیلی وقتها درد چشیدنی است.. سختی کشیدنی ست ، کمی رشد بیشتر باید تا بفهمیم بهترین آرزوها در اینجور چیزها نمی گنجد...
همان واخد سختی ها را باید پاس کنیم تا شاید فکرمان نگاهمان خواسته هایمان جور دیگری شود.. عزیز شود..
جدن خدا کمک کند. . .

:|

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی